پایگاه اطلاع رسانی ایران رصد، به نقل از اسپونتیک، دیگر بر کسی پوشیده نیست که جنگ سایبری میان ایران از یکسو و آمریکا و اسرائیل از سویی دیگر در اوج خود قرار دارد.
در رویکرد متداول، کشورها تلاش میکنند خود را از حملهها مبرا کنند. آنها تنها چیزی که برایشان مهم است این میباشد که طرف مقابل بفهمد از کجا خورده است. اما اسرائیلیها انجام حملات سایبری بر علیه ایران را حاشا نمیکنند. آنها حتی تلاش میکنند با راهاندازی هیاهوی رسانهای این حملات را بزرگنمایی هم کنند.
هدف از حمله به سیستمهایی مثل سیستم حمل و نقل و یا سوخترسانی عمومی، ایجاد اخلال در زندگی مردم است. این حملات سایبری تاثیر مستقیم امنیتی بر کشورها ندارد. عموماً، این نوع حملات از نظر امنیتی خیلی نیاز به داشتن فناوریهای بسیار پیشرفته ندارد. چون عمدتاً سطح امنیتی دسترسی به این سیستمها به دلیل عمومی بودن آنها بسیار پایین است.
در مقابل حمله به سیستمهای نظامی و امنیتی، بانکی و دولتی معمولاً نیاز به حرفهای بودن حمله کنندگان دارد. چون این سیستمها معمولاً از بالاترین ساختارهای امنیتی و حفاظتی برخوردار میباشند.
اسرائیل طی یکی دو سال اخیر اهداف آسان را برای جمله سایبری دنبال کرده است. اما ایرانیها ظاهراً اهداف سخت را دنبال کردهاند و تلاش داشتهاند به سیستمهای دارای ساختارهای امنیتی بسیار بالا و پیچیده نفوذ کنند.
نفوذ ایران در سیستمهای ارتباطاتی ارتش اسرائیل
طی چند هفته اخیر هم اخباری مبنی بر نفوذ ایران در سیستمهای ارتباطاتی ارتش اسرائیل و جمعآوری اطلاعات شخصی نظامیان اسرائیلی از جمله فرمانده ارتش اسرائیل و وزیر دفاع این کشور منتشر شد. اخیراً هم اخباری مبنی بر دسترسی ایران به اطلاعات بسیار دقیق از نقشههای محلهای وجود تسلیحات کشتار جمعی اسرائیل و همچنین نقشههایی با فاصله پنج متری و سه بعدی از کل اسرائیل منتشر شده است.
گروهی به نام “عصای موسی” اعلام کرده که این نفوذها را انجام داده است. آنها فیلمهایی هم از فعالیتهای خود منتشر کردهاند.
البته با توجه به اینکه ایران از نظر رسانهای در سطح بینالمللی ضعیف میباشد. احتمالاً، پوشش این ماجرا توسط رسانههای بینالمللی که وابسته به لابیهای قدرت در آمریکا و اروپا و بالطبع لابیهای صهیونیستی هستند، بعید به نظر میآید.
ولی هرکس اطلاعات فنی داشته باشد میتواند متوجه شود که این نفوذ ایرانیها به مراتب ارزشمندتر از نفوذ اسرائیلیها و یا آمریکاییها میباشد.
اسرائیلیها برای نفوذ خود عموماً از فناوریهای خاصی استفاده نمیکنند. بلکه آنها از عوامل نفوذی استفاده میکنند که اطلاعات ورود به سیستم ها را در اختیار آنها قرار میدهند. در مقابل، ایرانیها واقعاً از عمل هک کردن سیستم ها استفاده میکنند. میتوان برآورد کرد که، چقدر ایرانیها در بحث نفوذ سایبری قدرتمند شدهاند. و در مقابل، چقدر آمریکاییها و اسرائیلیها در این زمینه نسبت به ایرانیها عقب هستند.
التهاب فضای داخلی اسرائیل
طبیعتاً اعتراف به اینکه ایرانیها چنین نفوذی را پیدا کرده اند میتواند فضای داخلی اسرائیل را ملتهب سازد. آن میتواند نگرانی بیش از وصفی ایجاد کند. مخصوصاً که سیاستمداران اسرائیلی هر روز ایرانیها را تهدید به حمله نظامی میکنند. آنها هر روز دست به عملیات تروریستی در خاک ایران می زنند.
بدیهی است همین تهدیدها میتواند شرایطی را ایجاد کند که به یکباره ایرانیها تصمیم بگیرند برای زهره چشم گرفتن از آنها هم که شده ضربهای به آنها بزنند. این ضربه ممکن است برای ساکنین سرزمینهای اشغالی بسیار گران تمام شود.
فراموش نکنید که مساحت ایران بیش از یک میلیون و ششصد هزار کیلومتر مربع است. ساختار جغرافیایی ایران بیشتر کوهستانی است. اگر مثلا اسرائیلیها حتی تهدیدهای خود مبنی به حمله به تاسیسات هستهای ایران را عملی کنند؛ سرزمین ایران آنقدر وسیع است که میتواند این حمله را در خود به قول معروف قورت دهد.
پروپاگاندای توخالی اسرائیل
مساحت کل سرزمینهای اشغالی فلسطین چیزی حدود ۲۲ هزار کیلومتر مربع است. این محدوده همهاش فضای باز میباشد. یعنی اگر ایرانیها تصمیم بگیرند یکی از مراکزی که تسلیحات هستهای و یا تسلیحات کشتار جمعی اسرائیل در آن قرار دارد را هدف قرار دهند؛ آنوقت یک فاجعه رخ خواهد داد. اسرائیلیها فرصت پیدا نخواهند کرد حتی فکر کنند ضربه را چگونه قورت دهند.
به این دلیل هم میتوان گفت تهدید اسرائیلی ها مبنی بر تخصیص مبلغ ۱.۵ ملیارد دلار برای حمله به ایران یک پروپاگاندای توخالی بیش نیست.
فعلا هم به نظر میآید مقامات اسرائیلی تلاش دارند ضربههای سایبریای که به آنها وارد شده را به نحوی قورت دهند ولی ظاهراً لقمه هایش بسیار بزرگ است و گیر کرده، بزرگتر از اینکه بتوانند قورت دهند.