پایگاه اطلاع‌رسانی ایران رصد، به نقل از سایت phys.org، یک صفحه تخت از اتم‌ها می‌تواند به عنوان نوعی آنتن دو بعدی عمل کند که نور را جذب و انرژی آن را به نانولوله‌های کربنی هدایت کند و باعث شود آنها بدرخشند. این پیشرفت می‌تواند به توسعه دستگاه‌های کوچک منتشر کننده نور در آینده که از اثرات کوانتومی بهره‌برداری می‌کنند، کمک کند.

نحوه عملکرد

نانولوله‌های کربنی شبیه سیم‌های بسیار نازک و توخالی با قطری حدود یک نانومتر هستند. آنها می توانند به طرق مختلف نور تولید کنند. برای مثال، یک پالس لیزر می‌تواند الکترون‌های با بار منفی درون ماده را تحریک کند و «سوراخ‌هایی» با بار مثبت باقی بگذارد. این بارهای متضاد می توانند با هم جفت شوند و حالتی پرانرژی به نام اکسایتون را تشکیل دهند که ممکن است قبل از اینکه انرژی خود را به عنوان نور آزاد کند، در طول یک نانولوله نسبتاً دور حرکت کند.

در اصل، این پدیده می تواند برای ساخت دستگاه های ساطع کننده نور در مقیاس نانو بسیار کارآمد مورد بهره برداری قرار گیرد.

محدودیت‌ها

متأسفانه، سه مانع برای استفاده از لیزر برای تولید اکسیتون‌ها در نانولوله‌های کربنی وجود دارد. اولاً، یک پرتو لیزر معمولاً ۱۰۰۰ برابر گسترده‌تر از یک نانولوله است، بنابراین مقدار بسیار کمی از انرژی آن در واقع توسط مواد جذب می‌شود. دوم، امواج نور باید کاملاً با نانولوله هماهنگ شوند تا انرژی خود را به طور مؤثر ارائه کنند. در نهایت، الکترون‌های یک نانولوله کربنی تنها می توانند طول موج‌های بسیار خاصی از نور را جذب کنند.

برای غلبه بر این محدودیت‌ها، تیمی به رهبری Yuichiro Kato از آزمایشگاه فوتونیک کوانتومی نانومقیاس RIKEN به کلاس دیگری از نانومواد، معروف به مواد دو بعدی، روی آوردند. این صفحات تخت فقط چند اتم ضخامت دارند، اما می‌توانند بسیار گسترده‌تر از پرتو لیزر باشند و در تبدیل پالس‌های لیزر به اکسیتون بسیار بهتر هستند.

فرایند اجرا

محققان نانولوله های کربنی را بر روی یک ترانشه که از یک ماده عایق تراشیده شده بود رشد دادند. آنها سپس یک پوسته نازک اتمی از تنگستن دیزلنید را در بالای نانولوله ها قرار دادند. هنگامی که پالس‌های لیزر به این پوسته برخورد می‌کنند، اکسیتون‌هایی تولید می‌کنند که به درون نانولوله و در طول آن حرکت می‌کنند، قبل از اینکه نوری با طول موج بلندتر از لیزر آزاد کنند. تنها یک تریلیونم ثانیه طول کشید تا هر اکسایتون از ماده دو بعدی به نانولوله عبور کند.

با آزمایش نانولوله‌هایی با طیف وسیعی از ساختارهای مختلف که بر سطوح انرژی حیاتی در مواد تأثیر می‌گذارند، محققان اشکال نانولوله‌ای ایده‌آل را شناسایی کردند که انتقال اکسیتون‌ها از مواد دو بعدی را تسهیل می‌کنند.

بر اساس این نتیجه، آنها قصد دارند از مهندسی باند (یک مفهوم مفید در مهندسی نیمه هادی برای تحقق بخشیدن به دستگاه هایی با خواص برتر) در مقیاس ریز اتمی استفاده کنند.

کاتو می گوید:

زمانی که مهندسی باند در نیمه هادی‌های کم بعدی اعمال می شود، انتظار می رود ویژگی های فیزیکی جدید و قابلیت‌های نوآورانه ظاهر شوند.

کاتو می‌افزاید:

امیدواریم از این مفهوم برای توسعه دستگاه‌های فوتونیک و اپتوالکترونیکی که فقط چند لایه اتمی ضخامت دارند، استفاده کنیم. اگر بتوانیم آنها را تا حد نازک اتمی کوچک کنیم، انتظار داریم اثرات کوانتومی جدیدی پدیدار شوند که ممکن است برای فناوری‌های کوانتومی آینده مفید باشند.

این مقاله در مجله Nature Communications منتشر شده است.

پایگاه اطلاع رسانی ایران رصد، تروی دنومی، یک سرهنگ ارتش آمریکا، در کنفرانس South by Southwest در آستین، تگزاس در سخنرانی خود یک بازه زمانی برای استفاده موثر از انسان های ارتقا یافته و ربات های انسان نما در جنگ آینده اعلام کرد. او به حضار گفت: «ما عمدتاً درباره بازه زمانی بین سال‌های ۲۰۳۰ تا ۲۰۴۰ فکر می‌کنیم.»

دنومی در پنلی با عنوان «انسان‌نماها یا انسان‌های ارتقا یافته: شتاب بخشیدن به خودکارسازی با هوش مصنوعی» در این کنفرانس سخنرانی کرد.

ارنش ربات ها

در طول سخنرانی، نگرانی‌هایی درباره خطرات استفاده ارتش از هوش مصنوعی و ربات ها مطرح شد.

دنومی گفت:

«باید مطمئن شویم که ربات برای انسان کار می‌کند، نه اینکه انسان برای ربات کار کند. این اطمینان باید قبل از خارج شدن ربات های ارتش از مرحله آزمایشی حاصل شود.»

این سرهنگ مثالی از یک آزمایش رباتیک که اخیرا صورت گرفته بود ارائه کرد. در آن آزمایش برخی از افراد گردان احساس می‌کردند ربات ها کنترل را در دست دارند.

او گفت:

«اخیراً آزمایشی روی برخی قابلیت‌های ربات ها انجام دادیم و چند هفته دیگر هم آزمایش دیگری خواهیم داشت. رهبران آن گردان کنترل هایی داشتند که با آنها ربات های مختلف را کنترل می‌کردند.»

دنومی و اعضای دیگر موافق بودند که وظایف پیش پا افتاده مانند استفاده از کنترل‌های متعدد برای یک دستگاه، باید قبل از پیشرفت ارتش در زمینه رباتیک، خودکار شوند.

او اضافه کرد:

«در مورد آنچه درباره کنترلرها توضیح دادم، می‌توان گفت که انسان‌ها برای ربات ها کار می‌کنند. پس باید این روند را برعکس کنیم.»

دنومی از ابزارهایی مانند گوشی‌های هوشمند ویژه و پهپادهای سازگار شده به عنوان نمونه‌هایی از دستاوردهای فناوری که هم اکنون ارتش آمریکا را تقویت می‌کنند، نام برد.

اواخر سال گذشته، نیروی دریایی آمریکا، سگ‌های رباتیک مجهز به راکت انداز M72 را آزمایش کرد.

اعضای این پنل خاطرنشان کردند که وزارت دفاع آمریکا خط مشی جدیدی را اتخاذ کرده تا مطمئن شود در استفاده از هوش مصنوعی و رباتیک، همیشه یک انسان در جریان قرار دارد.

ضرورت مشارکت انسان در فرایند کنترل ربات ها

دنومی بر ضرورت مشارکت انسان‌ها در این فرایند تأکید کرد و هشدار داد:

«فکر می‌کنم تا روزی که ماشین‌ها بتوانند اخلاق را درک کنند، هنوز راه درازی در پیش است.»

این سخنرانی نشان می‌دهد که ارتش آمریکا در حال آماده سازی برای استفاده گسترده از ربات ها و انسان های ارتقا یافته با فناوری پیشرفته در جنگ‌های آینده است. البته با توجه به مخاطرات بالقوه، تلاش می‌شود که انسان همچنان در کنترل این فرایند باقی بماند و اخلاق و ارزش‌های انسانی در آن لحاظ شود.

پایگاه اطلاع رسانی ایران رصد، شرکت فضایی آمریکایی آلبیدو (Albedo)، مدعی شده است که در سال ۲۰۲۵ قادر خواهد بود تصاویر ماهواره‌ای الکترواپتیکال با وضوح بالا ۱۰ سانتی متری را به مشتریان دولتی و خصوصی، در حوزه صنعت، انرژی، بیمه و کشاورزی، ارائه دهد.

کاربرد

این تصاویر به سازمان‌های دولتی و شرکت‌های تجاری در کاربردهای مهندسی، کشاورزی، جنگل‌داری، برنامه‌ریزی شهری و بسیاری دیگر از کاربردهای هوش مصنوعی و سنجش از دور کمک می‌کند.

حریم خصوصی

کارشناسان حریم خصوصی در مورد ساخت ماهواره جدیدی که قادر به جاسوسی از هر حرکت شما بوده و قرار است که در سال ۲۰۲۵ به فضا پرتاب شود، هشدار داده‌اند.

این ماهواره که توسط شرکت نوپای آلبیدو ساخته شده، دقت بسیار بالایی دارد. آن می‌تواند روی افراد یا پلاک‌های خودرو از فضا زوم کند و این موضوع باعث ایجاد نگرانی‌هایی در مورد امکان جاسوسی و زیر نظر گرفتن افراد شده است.

آلبیدو ادعا کرده که این ماهواره نرم‌افزار تشخیص چهره نخواهد داشت. اما در این مورد توضیحی نداده که آیا از حریم خصوصی افراد محافظت می‌کند یا خیر.

قراردادهای مالی آلبیدو

آلبیدو، ۲ قرارداد میلیون دلاری جداگانه با نیروی هوایی ایالات متحده و مرکز اطلاعات هوایی و فضایی ملی آمریکا برای کمک به دولت این کشور جهت نظارت بر تهدید‌های احتمالی امضا کرده است.

این شرکت، علاوه بر ۴۸ میلیون دلاری که در ماه سپتامبر سال ۲۰۲۲ جمع‌آوری کرده بود. در ماه گذشته ۳۵ میلیون دلار دیگر جمع‌آوری کرد تا به تجاری‌سازی ماهواره‌های مدار بسیار پایین زمین (VLEO) بپردازد.

ناوگان ماهواره‌ای

به گفته تافر حداد، یکی از بنیانگذاران آلبیدو، او و تیمش امیدوارند که در نهایت ناوگانی متشکل از ۲۴ فضاپیما داشته باشند.

جنیفر لینچ، مشاور عمومی بنیاد مرز‌های الکترونیکی در مصاحبه‌ای با نیویورک تایمز گفته است:

این ماهواره در واقع یک دوربین غول‌پیکر در آسمان است که هر دولتی می‌تواند در هر زمانی بدون اطلاع ما از آن استفاده کند. قطعاً باید نگران باشیم.

آلبیدو در سال ۲۰۲۰ تأسیس شد و در سال ۲۰۲۱ ساخت ماهواره‌های خود را با فناوری نمای نزدیک که استفاده از آن با اقدامات دولت ترامپ برای تسهیل مقررات دولتی در مورد وضوح ماهواره‌های غیرنظامی در سال ۲۰۱۸ ممکن شد، آغاز کرد.

مقررات ماهواره‌ای با وضوح بالا

دونالد ترامپ، رئیس جمهور وقت آمریکا، شیوه‌های استاندارد کاهش زباله‌های مداری ایالات متحده را به‌روز کرده و دستورالعمل‌های جدیدی را برای طراحی و عملیات ماهواره‌ها ایجاد کرد.

براساس مقررات قبلی اداره ملی اقیانوسی و جوی، ساخت ماهواره‌ای با دقت بیشتر از ۳۰ سانتی‌متر غیر قانونی بود؛ در این محدوده تنها می‌توان ماشین‌ها و خانه‌ها را شناسایی کرد.

اما بر اساس تصویب قانون جدید در دولت ترامپ، ماهواره‌ها اجازه یافتند که اشیایی به اندازه ۱۰ سانتی‌متر را در فضا ردیابی کنند.

اکثر ماهواره‌ها در فاصله ۱۶۰ کیلومتری تا ۲ هزار کیلومتری از زمین در حال چرخش هستند. آنها در حال حاضر همه آن‌ها می‌توانند روی اجسامی با قطر حدود ۳۰ سانتی‌متری فوکوس کنند.

از این فاصله، ماهواره‌ها فقط می‌توانند چیز‌هایی مانند علائم خیابان‌ها و شماره‌های دم هواپیما را مشاهده کنند. اما آلبیدو قصد دارد که ماهواره‌هایش دقت بیشتری داشته باشند.

دقت بیش از ۱۰ سانتی متر آلبیدو

ماهواره‌های این شرکت تصاویری با قطر ۱۰ سانتیمتر را با آینه‌های تلسکوپی که به اندازه یک هزارم اندازه مو‌های انسان هستند، ایجاد خواهند کرد. این تلکنولوژی به کسانی که از این ماهواره استفاده می‌کنند، اجازه می‌دهد که اشیا، مکان‌ها و افراد را با دقت بیشتری مشاهده کنند.

این ماهواره‌ها در فاصله ۱۶۰ کیلومتری از سطح زمین در مدار قرار می‌گیرند. آنها می‌توانند برای اقدامات نجات‌دهنده‌ای مانند کمک به مقامات در نقشه‌برداری از مناطق سانحه‌دیده استفاده شوند.

عملکرد ماهواره

ماهواره‌های آلبیدو از یک رابط بصری برای نظارت و ردیابی تصاویر موجود و خط ارتباطی  ابری برای جمع‌آوری اطلاعات در کمتر از یک ساعت استفاده می‌کنند.

حداد در یک فروم عمومی به نگرانی‌هایی مبنی بر این که ماهواره‌ها حق حریم خصوصی افراد را از بین می‌برند، پرداخت. او گفت که این شرکت از پیامد‌های حفظ حریم خصوصی و احتمال سوء استفاده کاملاً آگاه بوده است. او انتظار دارد که به این موضوع در طول زمان پرداخته شود.

وی تأیید کرد که وضوح ۱۰ سانتی‌متری ماهواره قادر به شناسایی افراد خواهد بود. اما مدعی شد که این شرکت مشتریانش را تنها به صورت موردی تأیید خواهد کرد.

پایگاه اطلاع رسانی ایران رصد، ممکن است که در آینده نجار‌ها به اندازه مهندسان در سفر‌های فضایی مهم باشند، چراکه دانشمندان در حال برنامه‌ریزی برای پرتاب اولین ماهواره چوبی جهان هستند. دانشمندان ژاپنی در طراحی جدید ماهواره‌ای که قرار است در تابستان امسال به فضا پرتاب شود؛ قصد دارند که به جای آلومینیوم از چوب استفاده نمایند.

ماهواره لیگنوسات

این ماهواره که لیگنوسات (Lignosat) نام دارد، از چوب ماگنولیا ساخته شده و به اندازه یک لیوان خواهد بود. اگرچه ممکن است که این طرح امکان‌پذیر به نظر نرسد. اما، استفاده از چوب می‌تواند به کاهش آلودگی ناشی از صنعت فضایی کمک کند.

در صورت موفقیت، این میکرو ماهواره به محققان کمک خواهد کرد تا از مواد سازنده سازگارتر با محیط زیست استفاده کنند. در واقع، لیگنوسات یک جعبه چوبی کوچک با پنل‌های خورشیدی در بیرون و تجهیزات الکترونیکی در داخل خواهد بود.

این ماهواره با یک کشتی تدارکاتی Orbital Sciences Cygnus یا مانند ماموریتی مشابه SpaceX Dragon در اواخر سال ۲۰۲۳ به ایستگاه فضایی بین‌المللی منتقل خواهد شد.

مدت قرارگیری در مدار

زمانی که لیگنوسات در مدار قرار گیرد، حدود ۶ ماه قبل از سوختن در جو کار خواهد کرد. محققان قصد دارند تعدادی آزمایش را روی این ماهواره انجام دهند تا میزان مقاومت چوب در شرایط سخت فضا را بسنجند. در مدار پایین زمین، ماهواره‌ها بسته به ارتفاع و قرار گرفتن در معرض خورشید دمایی بین ۶۵- درجه سانتیگراد تا ۱۲۵ درجه سانتیگراد را تجربه می‌کنند.

مشکل این است که صفحات چوبی موجود در ماهواره ممکن است با تغییرات دمایی دچار تاب‌خوردگی یا ترک شوند.

با این حال، تحقیقات اولیه نشان داده چوبی که در شرایط مشابه فضا در آزمایشگاه نگهداری شده، دچار هیچ‌گونه کاهش جرم قابل اندازه‌گیری، نشانه‌های فرسایش یا آسیب قابل مشاهده‌ای نشده است.

تست نگهداری چوب در فضا

محققان با توجه به این نتایج امیدوارکننده نمونه‌هایی از انواع چوب را به ایستگاه فضایی بین‌المللی فرستادند که تقریباً یک سال در فضا نگهداری شدند. برای باری دیگر، چوب حتی پس از قرار گرفتن در معرض دما‌های بسیار بالا به مدت دو برابر دوره عملکرد مورد نظر ماهواره، نشانه‌های بسیار ناچیزی از پوسیدگی داشت.

به گفته کوجی موراتا، رئیس این پروژه، مقاومت بالای چوب در فضا به این دلیل است که هیچ اکسیژن یا موجود زنده‌ای در آنجا وجود ندارد که بتواند چوب را تجزیه کند.

آقای موراتا در مصاحبه‌ای گفته است:

میزان مقاومت چوب برای تحمل این شرایط ما را شگفت‌زده کرده است.

چوب ماگنولیا در ماهواره چوبی

پس از بررسی نتایج آزمایش‌های ISS، دانشمندان تصمیم گرفتند ماهواره نهایی را از چوب ماگنولیا بسازند. ماگنولیا در مقایسه با سایر چوب‌های آزمایش‌شده، از جمله چوب درخت گیلاس ژاپنی، چوب ایده‌آلی برای ایجاد ماهواره است.

دانشگاه کیوتو در بیانیه‌ای اعلام کرده که چوب ماگنولیا کارایی، ثبات ابعادی و استحکام بالایی دارد.

آقای موراتا تصریح کرد:

یکی از مأموریت‌های این ماهواره، اندازه‌گیری تغییر شکل ساختار چوبی در فضا است.

اگرچه چوب از یک نظر مقاوم و پایدار است، اما ممکن است به تغییرات ابعادی و شکستگی حساس باشد. علاوه بر این که چوب مقاوم‌تر از چیزی است که انتظار دارید، در واقع مزایای شگفت‌انگیزی نسبت به فلزات دارد.

چوب تداخلی در تشعشعات الکترومغناطیسی، از جمله امواج رادیویی که برای برقراری ارتباط با ماهواره‌ها در مدار استفاده می‌شوند، به وجود نمی‌آورد. این بدان معناست که می‌توان تمام آنتن‌ها و تجهیزات رادیویی را در داخل ماهواره‌های چوبی قرار داد که طراحی آن‌ها را ساده‌تر کرده و باعث افزایش مقاومتشان می‌شود.

با این حال، مزیتی که دانشمندان بیشتر به آن توجه دارند، خواص سازگار با محیط زیست چوب است.

ترافیک فضایی

تخمین ‌زده شده تا ماه سپتامبر سال ۲۰۲۳ حدود ۱۰ هزار ماهواره در مدار قرار داشته‌اند که حدود ۸,۸۰۰ ماهواره هنوز فعال هستند.

پیش‌بینی می‌شود که وضعیت این توده‌های رو به رشد فضایی در سال‌های آینده وخیم‌تر شود. زیرا برآورد‌ها نشان می‌دهند که از هم اکنون تا سال ۲۰۳۱ هر ساله ۲,۵۰۰ ماهواره دیگر به فضا پرتاب خواهند شد.

زباله فضایی

تمام این‌ ماهواره‌ها به ۱۱ هزار تن زباله فضایی که در بالای سر ما می‌چرخد، افزوده می‌شوند. در حالی که این به خودی خود یک مشکل بزرگ است، زمانی که این ماهواره‌ها از مدار خارج می‌شوند، مشکل دیگری را به وجود می‌آورند.

تاکائو دوی، فضانورد و مهندس ژاپنی از دانشگاه کیوتو که روی این پروژه کار می‌کند، گفته است:

تمامی ماهواره‌هایی که دوباره وارد جو زمین می‌شوند، می‌سوزند و ذرات ریز آلومینا را ایجاد می‌کنند که برای سال‌ها در اتمسفر فوقانی شناور شده و در نهایت، محیط زیست را تحت تأثیر قرار خواهند داد.

تخریب لایه ازون

تحقیقاتی در دانشگاه بریتیش کلمبیا نشان داده که آلومینیوم باقی مانده حاصل از سوختن ماهواره‌ها به شدت به لایه ازون آسیب می‌زند. لایه اوزون پوششی از گاز بوده که زمین را پوشانده، از تشعشعات مضر خورشید جلوگیری کرده و میزان تابش نور خورشید به زمین را محدود می‌کند.

مهندسان امیدوارند که برای جلوگیری از آسیب بیشتر به این سد محافظ، ماهواره چوبی جایگزین پایداری باشند. ماهواره‌های چوبی مانند لیگنوسات به جای تولید ذرات مضر، چیزی جز خاکستر زیست تخریب‎پذیر از خود باقی نمی‌گذارند.

پرتاب ماهواره نظارت بر اکوسیستم توسط چین

چاپ ۳بعدی آنتن ماهواره‌ها در فضا ممکن می‌شود

پرتاب ماهواره نظارت بر اکوسیستم توسط چین

پایگاه اطلاع رسانی ایران رصد، به نقل از اسپیس،  در این روش چاپ ۳بعدی جدید که توسط شرکت فناوری ژاپنی “Mitsubishi Electric Corporation” ابداع شده، از نوع خاصی از رزین استفاده می‌شود که در صورت قرار گرفتن در معرض پرتو ماورابنفش خورشید که در فضا وجود دارد، به ماده‌ای جامد، سفت و سخت تبدیل می‌شود.

این شرکت تاکنون تنها نحوه‌ی عملکرد این فناوری را در شرایط شبیه‌سازی شده فضا نشان داده است. محققان “میتسوبیشی” بشقاب یک آنتن به عرض ۶.۵ اینچ(۱۶.۵ سانتی متر) را در این شرایط چاپ کردند. این آنتن در آزمایشات به خوبی آنتن‌های ماهواره‌ای معمولی عمل کرد.

حساسیت آنتن‌ها به طور مستقیم با اندازه آنها ارتباط دارد.

هرچه آنتن بزرگ‌تر باشد، سیگنال‌ها را بهتر تشخیص داده و ارسال می‌کند. اما اندازه ماهواره‌ها هنگام پرتاب به مدار چالش برانگیز است، زیرا یک آنتن بزرگ فضای زیادی را در موشک اشغال می‌کند. آنتن‌ها همچنین باید محکم باشند تا از ارتعاشات موشک حین پرتاب جان سالم به در ببرند که این موضوع نیز باعث‌ سنگین شدن آنها می‌شود. هرچه یک ماهواره سنگین‌تر باشد، پرتاب آن هزینه بیشتری خواهد داشت.

قطعاتی که به صورت سه بعدی در فضا چاپ می‌شوند، می‌توانند بسیار سبک‌تر و نازک‌تر باشند، زیرا نیازی نیست که در برابر ارتعاشات موشک حین پرتاب مقاوم‌سازی شوند. بنابراین، با چاپ سه‌بعدی آنتن‌ها به طور مستقیم در فضا، نه تنها در هزینه‌ها صرفه‌جویی می‌شود، بلکه می‌توان ماهواره‌های بسیار کوچک‌تر را به آنتن‌های بسیار بزرگ‌تری نسبت به آنتن‌های کنونی مجهز کرد.

این شرکت در بیانیه‌ای گفت که این فناوری راه را برای “چاپ سه بعدی سازه‌های بسیار بزرگ در فضا” هموار می‌کند. که به هیچ وجه امکان پرتاب آن‌ها با موشک وجود ندارد.

این رزین در برابر حرارت نیز مقاوم است و می‌تواند دمای ۷۵۰ درجه فارنهایت(۴۰۰ درجه سانتیگراد) را تحمل کند. این میزان بیشتر از دمایی است که فضاپیماها در مدار اطراف زمین تجربه می‌کنند.

این شرکت در بیانیه‌ای اعلام کرد:

طراحی‌ آنتن فضاپیماها به دلیل نیازهای متناقض آنها یعنی بهره‌وری بالا و پهنای باند وسیع در عین وزن کم، کاری چالش‌برانگیز است. بهره‌وری بالا و پهنای باند گسترده لزوماً به دیافراگم بزرگ نیاز دارد، اما استقرار مقرون به صرفه آنها در مدار به طور معمول حکم می‌کند که طرح‌ها به اندازه‌ای سبک و کوچک باشند که در داخل یک موشک جا بگیرند.

این شرکت افزود که رزین آنها اولین رزین مناسب برای استفاده در خلاء است، زیرا برای جلوگیری از جامد شدن سریع، به اکسیژن جو زمین نیاز ندارد. نمایندگان “میتسوبیشی” اضافه کردند که استفاده از پرتو طبیعی ماورابنفش مصرف برق چاپگر سه بعدی را کاهش می‌دهد.

پایگاه اطلاع‌رسانی ایران رصد، به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی میل، یک ربات پرنده الهام گرفته شده از حشرات با بال‌هایی که به لطف نوع جدیدی از «عضله الکتریکی» پرواز می‌کند. توسط دانشمندان انگلیسی ساخته شده است.

وزن نمونه اولیه این ربات حدود پنج گرم و طول بال آن ۱۵ سانتی‌متر است. و می‌تواند با سرعت ۲.۵ کیلومتر در ساعت پرواز کند.

امید است روزی این ربات بتواند در مناطق حادثه‌خیز مانند ساختمان‌های فروریخته به دنبال بازماندگان و زیر آوار ماندگان بگردد. در مکان‌های صعب العبور کاوش کند و حتی به گرده افشانی گیاهان بپردازد.

محققان دانشگاه “بریستول” می‌گویند بال‌های این ربات به قدری کارآمد هستند که در واقع قدرت بیشتری نسبت به ماهیچه حشرات هم‌وزن آن دارند.

دکتر “تیم هلپز” نویسنده اصلی این مطالعه گفت: شکست دادن طبیعت بسیار چالش برانگیز است. اگر بتوانیم قدرت بیشتری نسبت به ماهیچه حشرات تولید کنیم. به این معنی است که می‌توانیم عملکرد بهتری نسبت به یک حشره داشته باشیم که واقعاً هیجان‌انگیز است.

وی افزود: این کار بسیار چالش برانگیز است. زیرا طبیعت کار شگفت انگیزی انجام می‌دهد و غلبه بر آن دشوار است.

میکروربات‌های پرنده

میکروربات‌های پرنده تاکنون از موتورها، چرخ دنده‌ها و دیگر سیستم‌های انتقال قدرت پیچیده برای دستیابی به حرکت کارآمد بال‌ها استفاده می‌کردند. که محققان درگیر در این مطالعه می‌گویند این پیچیدگی، وزن و اثرات دینامیکی نامطلوب را به سیستم اضافه می‌کند.

محققان در عوض، پس از الهام گرفتن از زنبورها و سایر حشرات پرنده، یک سیستم ماهیچه‌ای مصنوعی به نام “لازا”(Laza) ایجاد کردند. که بدون استفاده از قطعات یا چرخ دنده‌های چرخان به حرکت بال‌ها کمک می‌کند.

خودِ بال مانند یک الکترود با بار منفی عمل می‌کند. در حالی که در بالا و پایین آن دو الکترود با بار مثبت وجود دارد. سپس باری از الکتریسیته به الکترودهای مثبت بالا و سپس پایین وارد می‌شود. و باعث می‌شود که بال به لطف نیروی جاذبه الکترواستاتیکی به سمت هر کدام کشیده شود. این حرکت، بال زدن به سمت بالا و پایین را ایجاد می‌کند و به ربات پرنده الهام گرفته از حشرات اجازه می‌دهد بدون موتور پرواز کند.

این ربات همچنین بسیار کم‌صدا است. به این معنی که می‌تواند حتی مورد استفاده سرویس‌های اطلاعاتی قرار بگیرد. زیرا به طور بالقوه می‌تواند بدون صدا و بدون اینکه شناسایی شود. استراق سمع کند.

محققان در این مطالعه نشان دادند که “لازا” چگونه می‌تواند بال زدن مداوم را بیش از یک میلیون بار انجام دهد. که برای ساخت ربات‌هایی که می‌توانند پروازهای طولانی مدت را انجام دهند، مهم است.

دکتر “هلپز” گفت: ما با “لازا”، به جای یک سیستم انتقال پیچیده و ناکارآمد، نیروهای الکترواستاتیکی را مستقیماً روی بال اعمال می‌کنیم. این منجر به طراحی ساده‌تر و عملکرد بهتر می‌شود. و کلاس جدیدی از وسایل نقلیه ریزپرواز کم‌هزینه و سبک وزن را برای کاربردهای آینده مانند بازرسی خودکار توربین‌های بادی باز می‌کند.

“جاناتان راسیتر” استاد رباتیک در دانشکده مهندسی “بریستول” گفت:

ساخت میکروربات‌های بال‌زن کوچک‌تر با عملکرد بهتر، یک چالش بزرگ است. “لازا” گام مهمی به سوی ربات‌های پرنده خودران است. که می‌توانند به کوچکی حشرات باشند. و وظایف حیاتی محیطی مانند گرده افشانی گیاهان و نقش‌های نوظهور هیجان‌انگیز مانند یافتن افراد در ساختمان‌های فروریخته را انجام دهند.

این مطالعه در مجله Science Robotics منتشر شده است.

پایگاه اطلاع‌رسانی ایران رصد، به گزارش ایسنا و به نقل از نیواطلس، غذایی که به نظر یک نفر کمی شیرین است، شاید برای دیگری بسیار شیرین باشد. بنابراین با توجه به این موضوع، شرکت‌های غذایی و نوشیدنی چگونه می‌توانند به طور عینی تعیین کنند. که محصول غذایی واقعاً چقدر شیرین است؟ شاید یک زبان بیوالکترونیکی آزمایشی روزی بتواند این کار را انجام دهد.

پنل‌های آزمایش‌کننده طعم در حال حاضر برای ارزیابی شیرینی و سایر کیفیت‌های محصولات غذایی و نوشیدنی استفاده می‌شوند. اگرچه این پنل‌ها ممکن است در مورد اینکه آیا محصولی خیلی شیرین است یا به اندازه کافی شیرین نیست. به یک نتیجه کلی برسند. اما این ارزیابی‌ها هنوز تا اندازه زیادی ذهنی هستند. کارآیی زبان بیوالکترونیکی در اینجا مشخص می‌شود.

ترانزیستور اثر میدانی

در زبان واقعی انسان، بیشتر قندها و سایر ترکیبات شیرین عمدتا با یکی از بخش‌های دو ناحیه حساس به شیرینی تعامل دارند. “تای هیون پارک”(Tai Hyun Park) و “سئونگهون هونگ”(Seunghun Hong)، دانشمندان “دانشگاه ملی سئول” (SNU) همراه با گروه خود، از باکتری‌ها استفاده کردند تا کپی‌هایی از این ناحیه حساس به شیرینی تولید کنند. این کپی‌ها در یک لایه نازک روی چندین الکترود طلا قرار گرفتند که از طریق نانولوله‌های کربنی به یکدیگر متصل شده بودند. دستگاه حاصل‌شده، به عنوان “ترانزیستور اثر میدانی”(field-effect transistor) شناخته می‌شود.

هنگامی که محلول‌های حاوی قند ساکاروز یا شیرین‌کننده مصنوعی ساخارین روی این دستگاه اعمال ‌شدند. جریان الکتریکی که از آن عبور می‌کرد به شیوه‌ای ثابت و قابل خواندن کاهش یافت. هرچه غلظت ساکاروز یا ساخارین بیشتر شد. افت جریان نیز بیشتر بود. علاوه بر این، ترانزیستور اثر میدانی در مواجهه با سلوبیوز که قند بدون مزه‌ای است، واکنش نشان نداد.

نمونه ابتدایی زبان بیوالکترونیک پیشتر برای ارزیابی شیرینی نوشیدنی‌هایی مانند آب سیب و چای بابونه شیرین‌شده با ساکاروز استفاده شده و ادعا می‌شود که حساسیت آن ۱۰ برابر بیشتر از سیستم‌های بیوالکترونیک توسعه یافته پیشین است.

این پژوهش، در مجله “ACS Applied Materials & Interfaces” به چاپ رسید

پایگاه اطلاع رسانی ایران رصد، نشریه آمریکایی نشنال اینترست؛ در تحلیلی در زمینه توانمندی موشکی ایران و تسلط در جنگال (جنگ الکترونیک) برای مقابله با دشمنان نوشت. توانمندی‌های ایران بر عدم امکان دسترسی دشمنان در بکارگیری از قلمروی هوایی و حفظ حریم هوایی این کشور متمرکز است.

نشریه «نشنال اینترست»  در تحلیلی به قلم «کارلب لارسون» تحلیلگر امور دفاعی و نظامی در خصوص امکان حمله ایران به ماهواره‌های دشمن در فضا نوشت. نیروهای موشکی ایران ابزاری قوی برای اعمال قدرت ایران به دشمنان و تهدیدی قابل اعتماد برای ایالات متحده و نیروهای نظامی این کشور در منطقه هستند.

 اطلاعات آمریکا تمایل ایران برای شکل دادن به میدان نبرد فضایی را تایید کرده است. ایران  متوجه ارزش راهبردی فضا و قابلیت‌های ضد فضایی است. و تلاش خواهد کرد مانع استفاده دشمن از فضا و قلمروی هوایی خود در طول یک درگیری شود. ایران به دلیل زرادخانه متنوع موشکی چنین قابلیت‌هایی دارد.

این نشریه در خاتمه با ذکر عملیات جنگال ایران در سال ۲۰۱۱ و شکار پهپاد «آرکیو-۱۷۰» نوشت. توانمندی‌های ایران بیشتر بر عدم امکان دشمنان در بکارگیری فضا و قلمروی هوایی متمرکز است. نه اینکه عملاً خود آن را کنترل کنند. در سال ۲۰۱۱، ایران توانست یک پهپاد آمریکایی (پهپاد آرکیو ۱۷۰)  را با پارازیت انداختن سیگنال جی پی اس پهپاد و سیگنال جعلی جی‌پی‌اس دیگر به زمین بنشاند. بنابر این انجام این کار بسیار ساده‌تر از هدف قرار دادن یک ماهواره است.

گفتنی است که در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۹۸ یک فروند پهپاد نورثروپ گرومن آر کیو-۴ گلوبال هاوک که وارد حریم هوایی ایران شده بود. در منطقه مجاور کوه مبارک استان هرمزگان توسط سامانه پدافند هوایی «سوم خرداد»  نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی  منهدم شد.

وبگاه «میلیتری» در آن برهه نوشت که در روز سرنگونی پهپاد «آرکیو-۴ گلوبال هاوک» بیش از ۱۲  فروند هواپیمای نظامی آمریکا در نزدیکی مرزهای ایران در حال پرواز بوده‌اند. بعد از سرنگونی پهپاد گلوبال‌هاوک، «دونالد ترامپ»، رئیس‌ جمهور وقت آمریکا مدعی شده قصد حمله به ۳ نقطه در داخل ایران داشته است. اما این حملات را ۱۰ دقیقه قبل از آغاز آن لغو کرد.

پایگاه اطلاع رسانی ایران رصد، به گزارش اسپوتنیک به نقل از “ایرنا”، آرش نجفی، رییس کمیسیون انرژی اتاق بازرگانی، صنایع و معادن و کشاورزی ایران، روز ۲۹ ژانویه (شنبه) اظهار داشت که. برخی کشورهای اروپایی به‌ویژه آلمان آمادگی دارند کارخانجات تولید پنل‌های خورشیدی را در اختیار ایران قرار دهند.